Samimiydi çünkü. Sımsıcaktı sözleri. Dilinden kelimeler değil, yüreği akıyordu sanki. Söylerken en doğal haliyle gülümsüyordu. Neden küçüğünden büyüğüne herkesin dilindeydi?
Çünkü açtı sevgiye insanlar. Zekanın bile yapay olabildiği bu sanal yaşamda, sahteydi gülücükler.
Hiçbir şey yapmadan, sadece kendisi ve doğallığı ile eli göğsünde gözlerindeki gülümseme eşliğinde olduğu gibiydi sadece. Ama biz etkilendik. Etkiye tepki, her birimiz bir defa bile olsa niye söylediğimizi düşünmeden söyledik.
Özümüze susamışız meğer ne çok özlemişiz samimiyette boğulmuş doğal hallerimizi . Karnımızı doyururken, yüreklerimizi aç bırakmışız meğer. Sıcak bir gülümsemenin getirdiği huzuru. Unutmuşuz be sevginin tanımını. Taştan soğuk olmuş gönüllerimiz . Bizi ve dünyayı bu kadar etkileyen, samimiyete inat söylenen o muhteşem ilahi…
Haydi ozaman tutalım yüreklerimizi ve tekrardan ” Kabede Hacılar……
Sen baktın ben gördüm.
Sen sustun ben güldüm
Ellerinde büyürken öldüm..
Sonrası yoktu biliyordum
Bağırdın, çağırdın, gittin
Öylesineydi anladım
Soluk bakıyordu gözlerin
Gülmeyi hiç beceremedin
Ruhsuzun tekiydin
Masum gülücüklerimle kaldım
Ama sadece sana baktım
Anladım gidecektin
Bu yalan masalı bitirecektin.
