Dünya savaşıyor. İnsanlar ağlıyor, çocuklar ölüyor. Hastaneler, okullar bombalanıyor. Yıkılan evlerde yaşam bitiyor. Kocası karısının gözü önünde öldürülüyor; çocuklarının gözlerinin önünde de aileler yitip gidiyor. Her tarafta kan kokusu, bakan görmüyor, gören konuşmuyor…
Kin, nefret duygusu sarmış tüm dünyayı. Ölen de biz öldüren de biz. Kimileri gülüyor kimileri ağlıyor. Ama zaman durmuyor. Hayat devam ediyor. Yine susuyoruz yine acıkıyoruz yine uyuyoruz yani yaşamamız gerektiği gibi yaşıyoruz. Dualar yetmez oldu, yalvarışlar görülmez oldu, acılardan beslenenler yine insanlığa darbe vurdu.
Aylardan mart bahar geldi. Mevsimler olması gerektiği gibiydi. Bahar kendini ertelemedi. Bu güzelim baharların hiçbir zaman kıymeti bilinmedi. Çiçek açan ağaçlar görülmedi, dünyaya gözünü yeni açan yavrular sevilmedi, toprak kendini yenileyemedi. Ah insanoğlu şu güzelliklerin kıymetini bilemedi. Dilerim ki Rabbimden: Dünyaya, ülkeme, tüm insanlığa bahar gelsin.
BENİM BAHARIM
Tesadüf değildi
Yaralarımız birdi
Gözlerimizdeki hüzün
Kalplerimizdeki yalnızlıktı
Her şey yabancıydı
Biz masumduk
Sadece konuştuk
Sözlerimizle ağlaştık
Yaralıydık
Birbirimize bakarken konuşamıyorduk
Dalıp gidiyorduk
Yüreğimizdeki acılara inat
Tekrar hayata tutunduk
O bahar oldu
Ben çiçek açtım
