Tarih…
Çoğu zaman kılıçların, savaşların ve meydanların hikâyesi gibi anlatılır.
Oysa gerçek tarih…
Sadece meydanlarda değil,
evlerin içinde,
anaların yüreğinde,
sabrın ve emeğin dokunduğu hayatlarda yazılır.
Ve o tarihin en güçlü, en derin imzası…
çoğu zaman bir kadına aittir.
Kadın…
İnsanlık tarihinin en eski tanığıdır.
Bir yandan hayatı doğuran,
bir yandan onu büyüten,
koruyan
ve yarınlara taşıyan görünmez bir güçtür.
Türk tarihine baktığımızda da kadının yalnızca bir aile bireyi değil,
toplumun merkezinde yer alan güçlü bir figür olduğunu görürüz.
Orta Asya’da “hatun” unvanı…
sadece bir eş olmanın değil;
aklın, söz hakkının
ve saygınlığın ifadesiydi.
Otağın ışığı kadındı.
Obanın vicdanı kadındı.
Anadolu’nun tarihine baktığımızda ise bu güçlü iz daha da belirginleşir.
Özellikle Kurtuluş Savaşı yıllarında kadın…
yalnızca bir iz bırakmamış,
adeta bir destan yazmıştır.
Sırtında mermi taşıyan,
bir elinde evladını tutarken
diğer eliyle vatanını savunan
Anadolu kadını…
Bir milletin yeniden ayağa kalkmasının
en güçlü sembollerinden biri olmuştur.
Bugün ise tarih boyunca biriktirilen bu güçlü miras…
kadınların hayatın her alanında daha görünür olmasını sağlamaktadır.
Bilimde…
sanatta…
eğitimde…
sağlıkta…
Kadın emeği,
kadın sabrı
ve kadın azmi
hayata yön vermeye devam etmektedir.
Çünkü kadın yalnızca bir birey değildir.
O aynı zamanda bir toplumun hafızasıdır.
Bir annenin yetiştirdiği evlat,
bir öğretmenin dokunduğu hayat,
bir kadının emeğiyle büyüyen toplum…
Aslında yarının dünyasını kurar.
Tarih bize şunu öğretir:
Medeniyetler yalnızca taşlarla değil,
yüreklerle kurulur.
Ve o yüreğin
en güçlü,
en sabırlı
ve en merhametli tarafında
çoğu zaman bir kadın vardır.
Bu yüzden kadın…
tarihin sadece bir tanığı değildir.
Kadın, tarihin en güzel cümlesidir.
Çünkü kadının olduğu yerde merhamet vardır.
Kadının olduğu yerde umut vardır.
Ve kadının olduğu yerde hayat…
her zaman yeniden başlar.