4 yaşındayken kaybettiği dayısını asla unutmadığını, her an kalbinde yer aldığını ifade eden İbrahim Onat, dayısının hatırasını yaşatmak adına, “Bir zamanlar bu diyarda yaşayan bir yiğit Veli Ünver” isimli kitap yazdı.
Dayısını özlemle yad eden İbrahim Onat, şu sözlerle dayısına olan özlemi dile getirdi:
“Yeğeni İbrahim Onat’tan, Sevgili Dayıcığım; Öncelikle kabrin nur, mekânın cennet olsun. Rahmet melekleri yoldaşın olsun. Rabbim sana rahmetiyle, merhametiyle ve Halîm-i Şerîf sıfatlarıyla muamele eylesin. Yedi çocuklu bir aileden gelip, tek bir kızın tek oğlu olarak sana özel, seni güzel vasıflarınla anlatan bu kitabı hazırlamayı kendime bir borç, bir görev addettim. Gönül isterdi ki sen de aramızda ol, yıllarca birlikte güzelliklerle dolu vakitler geçirelim, bu topraklarda güzel anılar biriktirelim. Ancak kader, takdir-i ilahî… Kader konuştuğunda biz susuyoruz. Seni kaybettiğimiz yıl ben henüz dört yaşındaydım. Sağlığında seni çok tanıyamamış olsam da, vefat ettiğin yılı ve o sonbahar mevsiminin Eylül ayını az da olsa hatırlıyorum. Geriye dönüp baktığımda, cenazende oluk oluk akan gözyaşlarını, insanların kalabalığını ve kelimelerin boğazlarda düğümlendiği o anları hatırlamak, nasıl bir insan olduğunu anlatmaya fazlasıyla yetiyor. Hayatımda taşlar yerine oturmaya başladıktan sonra girdiğim her ortamda senin ayak izlerini aradım. Bu kitabı hazırlamaya karar verdikten sonra senin adın geçtiğinde, seni tanıyanların ve iş arkadaşlarının gözlerindeki yaşları görmek, bana seni bir kez daha anlattı. Dayıcığım, senin gibi bir insanın benim dayım olması benim için büyük bir şeref, büyük bir onurdur. Böyle güzelliklerle anılan bir insanı kaybetmenin acısı kelimelerle tarif edilemez. Allah nasip ederse bu can bu bedende olduğu sürece, seni evladın gibi gururla, hayır dualarıyla yad edeceğim. Zaman zaman arefelerde, bayramlarda kabrine gelerek seni anacağım. Kalbimizdesin. Değerimizsin. Seni hayır dualarla yad eden yeğenin İbrahim Onat”
ifadelerine yer verdi.