Dört arkadaş bir masada konuşmaktadırlar. Birisi ortaya şöyle bir konu atar. Dünyanın en büyük ve en değerli müzelerinden birisi olan Paris’ teki Luvr Müzesi yanmaktadır. Sen de içerdesin, kurtarılacak bir şey arıyorsun ve çok az zamanın var. Karşında Leonardo Da Vinci’nin çok değerli eseri La Jokond (Mona Lisa) tablosunu görüyorsun. O nu alıp çıkacaksın. Tam adımını atarken köşede bir sütunun altında korkudan büzülmüş bir zenci çocukla göz göze geliyorsun. Ve bir an durup kalıyorsun. İkisini birden kurtarmaya zamanın yok. Birini seçeceksin. Hangisini seçersin ? La Jokond mu ? zenci çocuğu mu ?
Düşünürler ve birisi cevap verir. ’’Ben La jokond’u kurtarırım. Neden ? Çünkü Jokond bir daha yapılamaz. Oysa her gün zenci çocuk doğabilir. ’’Hayır ‘’ diyor diğer arkadaşları. ‘’Ben zenci çocuğu kurtarırım.’’ Neden ? Çünkü hiç bilinmez o zenci çocuk büyür ve yeni bir Jokond yapabilir. ‘’Hayır’’ der dördüncü arkadaşları, ‘’Ben zenci çocuğu kurtarırım sadece insan olduğu için ‘’
Tam da böyle olmalıyız en değerli varlık insandır. Hangi dönemde olursak olalım bu değeri kaybetmememiz gerekiyor. Toplumların gelişmişlik düzeyine göre insan ve insan değerleri değişiyor. Bilgi ve teknoloji geliştikçe ,üretim ve tüketim artıkça değerlerin değişimine neden olan çekicilik, dengesiz zenginlikler, her şeye rağmen yoksulluklar devam ettikçe insan değerleri de olumlu ve daha çokta olumsuz yönde değişmektedir.
Tüketim dünyası geliştikçe artık insana insan gözüyle değil tüketici gözüyle bakılmaya başlanır. Sevgi yok olur. Saygı diye bir şey kalmaz. İnsanlar arasındaki dayanışma ve yardımlaşma azalır yok olur gider. En yüce değer emekti, artık paraya değer vermek topluma hakim olmaya başlar. Bu durum toplumda derin sarsıntılara ve hayal kırıklıklarına neden olur. Artık çok ciddi bir değer olan para tüm kapıları açar hale gelmiştir. Politikacıların, yönetenlerin, iş insanlarının medyanın bu çizgide olmaları değerlerin kaybolmasına hız kazandırır. Bu durumdan çıkılır mı ? tabi ki değerlere sahip çıkılarak, değerlerin tanıtılmasıyla, yaygınlaştırılmasıyla, eğitimle mümkün olabilir.
Değerleri yeniden kazanmak için insanlar arasında yaygın olan nefret anlayışından arınmalıyız, güvensizliklerden, açık gözlülükten, yalandan, hırslı rekabetlerden, tüketiciliği azalmaktan, iki yüzlülükten, paraya ve mala değer vermekten vaz geçeceğimiz büyük bir toplum eğitimine ve anlayışa sahip olup mücadele etmek gerekiyor. Bir öğrencimize sorsak.’’ Okulun en gözde öğrencisi olmanın altın kuralı nedir ? Acaba çalışkan olmak mı, iyi bir sporcu olmak mı, yakışıklı olmak mı, popüler olmak mı. Bunların hiç biriside değil maalesef. Marka giysi, marka ayakkabı, kafe kültürü üstünlüğü olarak cevaplar alabiliriz.
Önce değer yargılarını değiştirmek gerekiyor. Buna uygun olarak İnsanların bakışı değişecektir. İlişkileri, hedefleri, umutları, sıkıntıları, davranışları, mutsuz olduğu etkenler değişecektir. Ne yap, yap bir an öne zengin ol anlayışından vazgeçilecektir. Bu nedenle çetelere kızıyoruz. Çetelerle işbirliği yapan politikacılara kızıyoruz. Çeteleri kullanan devlet yöneticilerine iş insanlarına kızıyoruz. Sorun aslında çözülür. Önce değer yargılarını değiştirmeliyiz göreceğiz ki değişmeyen hiçbir şey kalmayacaktır.
Baba hafta içinde oğluna söz vermiştir. Pazar günü oğlunu sinemaya götürecektir. Nihayet hafta sonu gelmiştir. Baba kahvaltı sonunda koltuğa oturmuş günlük gazeteyi okumaktadır. Oğlu ikide bir gelip verdiği sözü hatırlatmaktadır. Ancak baba çok yorgundu adım atacak hali yoktu sanki. Nihayet kendine göre bir çözüm yolu buldu. Okuduğu gazetenin bir sayfasında dünya haritasını görmüştü. Oğlunu çağırır ve dünya haritasını gösterir. Ben şimdi bu haritayı küçük parçalar halinde yırtacağım. Sen yırttığım dünya haritasını birleştirdiğinde sinemaya gideceğiz. Diyor oğlu kabul ediyor. Baba nasıl olsa bir araya getiremez deyip rahatlar. Ne var ki oğlu kısa zamanda haritayı tamamlar ve babasına gösterir. Şaşıran baba ‘’nasıl yaptın’’ diye sorar. Oğlu gayet basitti baba yırttığın haritanın arkasında insan resmi vardı. İnsanı düzelttim ve dünya kendiliğinden düzeldi…