Bir Sağlık Emekçisinin Ardından
Hayat bazen en derin acıyı, en sıradan anın içine saklar. Dün aynı koridorda selamlaştığınız, kısa bir sohbet ettiğiniz bir insanın bugün artık olmadığını öğrenmek… insanın içini tarifsiz bir boşluğa bırakır. Birlikte çalıştığımız mesai arkadaşımız, sağlık emekçisi Mümin Yılmaz’ı ani bir kalp kriziyle kaybettik. Ama geride sadece bir kayıp değil; yarım kalan cümleler, söylenemeyen vedalar ve en çok da “çocukları kıblesiydi” dedirten bir baba yüreği kaldı.
Mümin Yılmaz, hastanenin koridorlarında sessizce görevini yapan, yorgunluğunu çoğu zaman içine atan, insan hayatına dokunmayı bir meslekten öte bir sorumluluk olarak görenlerdendi. Çok konuşmazdı belki ama duruşuyla, emeğiyle ve insanlığıyla kendini anlatırdı.
Onunla aramızda geçen bir konuşma, bugün geriye kalan en kıymetli hatıralardan biri oldu.
Bir gün bana, “Abla, arkadaşlar senin hakkında konuşuyorlar,” demişti. “Kendini çok yoruyorsun diyorlar, çocukların için bu kadar yıpranma diyorlar.”
Sonra kısa bir duraksama…
Ve ardından kalpten gelen o içten sözler:
“Ben de onlara dedim ki; benim ablam hem anne hem baba olmuş. Bütün zorluklara rağmen çocuklarını hiç yalnız bırakmamış. İkisini de güzel yerlere getirmiş. O yüzden ben onu eleştirmem, takdir ederim.”
Bu sözler karşısında sadece gülümsedim.
Ama ardından kurduğu bir cümle vardı ki, o an içimde derin bir ürperti bıraktı:
“Benim de çocuklarım kıblem…” dedi.
İşte o an, onun nasıl bir baba olduğunu anlatmaya yetiyordu.
Sözlerin ötesinde bir bağlılık, bir adanmışlık, bir sevgi…
Ve sonra, belki de en naif cümlelerinden biri döküldü dudaklarından:
“Seni gördüğümde elinden öpmek istiyorum…”
O an sıradan bir sohbet gibi gelip geçen bu cümleler, bugün geriye dönüp baktığımda bir vedanın en içten haliymiş meğer.
Şimdi geride sadece bir kayıp değil; yarım kalan cümleler, eksilen bir ses ve en çok da bir ailenin yüreğinde açılan derin bir boşluk var.
Çocukları onun kıblesiydi… şimdi o kıbleyi kaybettiler.
Bir sağlık çalışanını kaybettik.
Ama aslında iyi bir insanı, fedakâr bir babayı, sessiz bir kahramanı uğurladık.
Mümin Yılmaz’ı; emeğiyle, kalbiyle ve o içten sözleriyle hatırlayacağız.
Allah rahmet eylesin.
Mekânı cennet olsun.
Hatice Değirmenci Dirgen
Sağlık Emekçisi.