Bir bayram sabahına uyanırdık eskiden…
Ama öyle bugünkü gibi sessiz, ruhsuz, aceleyle yaşanan sabahlara benzemezdi o günler…
Evlerin içinde telaş vardı ama yorgunluk yoktu.
Anneler mutfakta gün ağarmadan hazırlığa başlar, babalar en temiz kıyafetlerini giyer, çocuklar ise yeni ayakkabılarını başucunda heyecanla bekletirdi.
Bayram gelmeden önce bile mutluluk gelirdi evlere…
Şimdi düşünüyorum da;
Biz aslında bayramı değil, birbirimizi kaybetmişiz biraz…
Eskiden akrabalık sadece nüfus cüzdanındaki bağ değildi.
Birbirinin derdiyle dertlenen insanların gönül bağıydı.
Halalar vardı, teyzeler vardı, dedeler, anneanneler, kalabalık sofralar vardı…
Bir evin kapısı çalındığında “Kim geldi?” telaşı değil, “Hoş gelmişler” sevinci yaşanırdı.
Şimdi aynı apartmanda yaşayan insanlar bile birbirine yabancı olmuş durumda.
Bir mesaj gönderince görev yapılmış sanılıyor.
Oysa bayram; ekranlardan değil, gönülden yaşanırdı…
En çok da çocuklar bilirdi bayramın değerini…
Toplanan şekerler, verilen harçlıklar, büyüklerin ellerini öperken hissedilen heyecan…
Bugünün çocukları ise kalabalık sofralardan çok sessiz telefon ekranlarına alışıyor.
Bir başka güzeldi mezarlık ziyaretleri de…
Bayram sabahı erkenden gidilen kabirlerde edilen dualar, toprağa düşen gözyaşları, sessizce okunan bir Fatiha…
İnsan orada hayatın ne kadar kısa olduğunu anlardı.
Dün yanında oturanların bugün bir mezar taşında isim olarak kalabileceğini hissederdi.
Belki de bu yüzden bayramlar insanı biraz hüzünlendirirdi…
Çünkü bayram; sadece sevinç değil, vefa demekti aynı zamanda.
Bugün modernleştiğimizi söylüyoruz…
Teknoloji ilerledi, yollar kısaldı, mesafeler azaldı…
Ama nedense insanlar birbirine daha uzak hale geldi.
Oysa bir büyüğün elini öpmek, bir gönül almak, bir kapıyı çalmak dünyanın en kıymetli davranışlarından biridir.
Bayram dediğimiz şey biraz da budur aslında; insan kalabilmek…
Bu bayramda kırgınlıkları değil sevgiyi büyütelim.
Sadece telefonlarımızı değil, gönüllerimizi de açalım birbirimize.
Çocuklara sevgiyi, büyüklere saygıyı, geçmişimize vefayı yeniden hatırlatalım.
Çünkü bayramlar biter…
Ama insanın gönlünde bıraktığı iz yıllarca kalır…
Ve unutmayalım;
Bazı değerler kaybolursa, sadece bayramlar değil, insanlığımız da eksilir…